٢- وقتى جعفر بن ابى طالب و برخى از ياران او در غزوه موته به شهادت رسيدند، پيامبر اكرم (ص) به منزل وى تشريف بردند و فرزندان جعفر را خواستند، آنان را بوييد و اشك از چشمان آن حضرت جارى شد. اسما همسر جعفر گفت: پدر و مادرم فدايت باد! چه چيز شما را به گريه انداخته است؟ آيا خبرى از جعفر و ياران وى به شما رسيده است؟ فرمود: بله امروز به شهادت رسيدند. اسما مى گويد: شروع كردم به فرياد زدن و جمع كردن زنان. فاطمه (عليها السلام) در حالى كه گريان بود، وارد شد و مى گفت: اى واى عمويم! سپس پيامبر (ص) فرمود: بر مانند جعفر بايد گريه كنندگان بگريند».[١]

شكّى نيست كه اين حديث، متضمّن گريه پيامبر (ص) است و گفتار آن حضرت «بر مانند جعفر بايد گريه كنندگان بگريند» متضمّن تقرير آن حضرت نسبت به گريه اسما مى باشد. همه اين موارد، گواه روشنى بر مشروعيّت گريه بر مرگ مؤمنان و شهدا مى‌باشد.

٣- گريه پيامبر (ص) بر شهداى جنگ موته. در صحيح بخارى است كه: پيامبر (ص) قبل از اين كه خبر مرگ زيد، جعفر و ابن رواحه آورده شود، مرگ و شهادت آنان را اعلام كرده بود.

[١] - استيعاب: ١/ ٣١٣؛ اسد الغابه: ١/ ٢٤١؛ الاصابه: ٢/ ٢٣٨( ترجمه جعفر بن ابى طالب)؛ الكامل فى التاريخ: ٢/ ٤٢٠.