هنگامى كه اين سخن را از عمر شنيد، به هشام گفت: من خانه‌ام را بر تو حرام مى كنم. عمر به هشام گفت: داخل شو، من به تو اجازه مى دهم. هشام داخل شد و امّ فروه خواهر ابوبكر را از منزل به نزد عمر بيرون آورد. عمر ضربه هايى با تازيانه به او زد، هنگامى كه (زنان داخل خانه) شنيدند، دست از گريه و زارى كشيدند».[١]

موضع ابن عبّاس‌

موضع ابن عبّاس در مسأله گريه بر مردگان از مؤمنين و مخالفت وى با روايت عمر، با توجّه به سخنى كه در پيش، از وى نقل كرديم، روشن است.[٢]

موضع ابى هريره‌

ابو هريره مى گويد:

«شخصى از خاندان پيامبر (ص) درگذشت. زنها جمع شدند و بر او مى‌گريستند. عمر برخاست و آنان را نهى كرد و دور مى ساخت. رسول خدا (ص) فرمود: اى عمر! آنان را رها كن، همانا چشم گريان‌

[١] - تاريخ طبرى: ٢/ ٣٤٩، حوادث سال سيزدهم.

[٢] - جامع الاصول، ابن اثير: ١١/ ٩٢.