«هنگامى كه سخن عبدالله بن عمر: إن الميّت ليعذّب ببكاء الحيّ عليه‌ براى عايشه بيان شد، شنيدم گفت: مى گوييم خداوند ابى عبدالرحمن را ببخشد، او دروغ نمى‌گويد، ولى او يا فراموش كرده و يا اشتباه مى‌كند بلكه رسول خدا (ص) بر يك زن يهودى گذشت كه بر او گريه مى شد، فرمود: بر او گريه مى شود و همانا او در قبرش معذّب مى شود».

به غير از داوود، ديگران نيز اين حديث را نقل كرده‌اند.[١]

در روايت ديگرى عايشه گفت:

«خداوند او را رحمت كند، او دروغ نمى‌گويد، لكن دچار وهم شده است بلكه رسول خدا (ص) درباره يك مرد يهودى كه مرده بود، فرمود: مرده با گريه بر او، معذّب مى شود».

عايشه در اين مسأله مخالف عمر بود. او بر خلاف نهى وى، در روز وفات پدرش بر او گريست.

سعيد بن مسيب مى گويد:

«هنگامى‌كه ابوبكر در گذشت، عايشه بر او گريه و زارى كرد. عمر به سوى منزل عايشه حركت كرد، بر درب منزل ايستاد و آنان را از گريه بر او منع كرد لكن آنان امتناع كردند. عمر به هشام بن وليد گفت: داخل منزل شو و دختر ابى قحافه را خارج كن. عايشه‌

[١] - جامع الاصول، ابن اثير: ١١/ ٩٤.