«آنچه من معتقدم اين است كه اگر ماه ولادت به عنوان مناسبتى انتخاب شود كه مسلمانان با سيره و شمايل رسول خدا (ص) آشنا شوند، بى اشكال خواهد بود. و اگر در ماه ولادت، عواطف مسلمانان نسبت به رسول خدا (ص) تحريك شود، اين هم اشكالى ندارد و اگر در ماه ولادت، حديث شريعت رسول خدا (ص) فراوان گفته شود، اين هم اشكالى ندارد و آنچه در برخى از جاها رايج شده است كه براى سخنرانى و شعر خوانى در مسجدى، يا خانه‌اى، به مناسبت ماه ولادت گردهم جمع شوند، اين هم چيزى است كه اشكالى در آن وجود ندارد، ولى به شرط اين كه آنچه گفته مى‌شود، از نظر معنا صحيح باشد.

پس اصل اين اجتماعات براى گفتن مقدارى از سيره با خواندن قصيده‌اى در مدح رسول خدا (ص) جايز است و اميدوارم كه برگزاركنندگان آن نزد خداى تعالى مأجور باشند و حتّى اگر براى گفتن سيره يك ماه هم اختصاص داده شود كه در آن ماه، با زبان شعر و ابراز محبّت سخن گفته شود، اشكال ندارد.

آيا اگر در يك مدرسه‌ماههايى را براى انواع كارهاى فرهنگى اختصاص‌دهند، آيا اين گناه است؟ فكر نمى‌كنم كه اين مسأله (جشن ميلاد پيامبر) از اين موضوع خارج باشد».

و بر اين سخن خود افزوده و مى‌گويد:

«استاد حسن البنّا- كه مردى صادق، با هوش و پيشرو در دانش بود، معتقد بود- كه مناسبتهاى اسلامى را بايد در زمان آشوب زده و