«و امّا در مورد روز ميلاد، پس آنچه براى من روشن است اين است كه: آن روز عيدى از اعياد مسلمانان و برنامه ويژه‌اى از برنامه‌هاى آنان است و هر كارى كه در آن روز انجام مى‌گيرد، از قبيل: روشن كردن شمع و لذّت بردن چشم و گوش و پوشيدن و زينت كردن با لباسهاى فاخر و سوار شدن بر مركبهاى راهوار كه اقتضاى شادمانى و سرور در آن روز ميلاد مبارك را دارند، كارى مباح هستند و كسى منكر آن نيست».[١]

و از ابن حجر نقل شده است كه گفته است:

«و امّا كارهايى كه در آن روز انجام مى‌گيرد، سزاوار است به چيزى كه شكر خداى تعالى از آن فهميده مى‌شود، اكتفا گردد. مثل تلاوت (قرآن) و اطعام (غذا) وصدقه و خواندن مدحهاى نبويّه و زهديّه ... و امّا كارهايى از قبيل غنا و لهو، آنچه مباح است و به شكلى است كه از شادمانى آن روز نمى‌كاهد، اشكالى ندارد كه آن را هم ملحق به برنامه نمايند، ولى آنچه حرام، يا مكروه باشد، ممنوع است و همچنين است چيزى كه خلاف اولويّت باشد».[٢]

[١] - القول الفصل فى حكم الاحتفال بمولد خير الرسل: ١٧٥.

[٢] - خلاصه‌اى از رساله حسن المقصد، سيوطى كه با كتاب النعمه الكبرى على العالم چاپ شده است: ٩٥.