ولى شريعت مقدّس، اين تكريم، احترام و بزرگداشت را بر عهده خود مسلمانان گذاشته است تا بر طبق عادتهاى خود و رسومات متنوّع و جديد زندگى‌شان آن را انجام دهند و به وسيله آن، عواطف خود را نسبت به شخصيّت پيامبر اكرم (ص) به منصّه ظهور برسانند، به شرط اين كه مرتكب عمل حرام، يا منافى با آداب اسلامى- كه در كتاب و سنّت مقرّر شده است- نگردند.

امر چهارم: روز ولادت پيامبر (ص) از ( (ايّام اللّه)) است.

يكى از ادلّه شرعى بودن بزرگداشت جشن ميلاد پيامبر (ص) آيه شريفه ذيل است كه مى فرمايد:

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللّهِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَاتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ[١]

«ما موسى را با آيات خود فرستاديم؛ (و دستور داديم:) قومت را از ظلمات، به نور بيرون آر و ايّام الله را به آنان يادآور! در اين، نشانه‌هايى است براى هر صبر كننده شكرگزار.»

[١] - ابراهيم( ١٤): ٥.