ضمن اين كه بايد جايگاه و موقعيّت آن حضرت را در نظر گرفت كه او فرستاده خدا و هدايت كننده به سوى پروردگار است و- همچنان كه آيه به آن اشاره دارد- همه اينها به اعتبار اين است كه متّصف به «مقام نبوّت» شده است.

٣- آيه شريفه:

لا تَجْعَلُوا دُعَاء الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاء بَعْضِكُم بَعْضًا[١]:

«صدا كردن پيامبر را در ميان خود، مانند صدا كردن يكديگر قرار ندهيد».

در اين آيه نيز قرآن كريم، مردم را باز مى‌دارد از اين كه پيامبراكرم (ص) مثل ديگر مردمان، با اسم، صدا زده شود.

٤- آيه شريفه:

إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا[٢]

«خدا و فرستادگانش بر پيامبر درود مى‌فرستند، اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! بر او درود فرستيد و سلام گوييد و كاملًا تسليم (فرمان او) باشيد».

قرآن كريم در اين آيه به مسلمانان فرمان مى‌دهد كه پيامبر (ص) را با دعا و درود و سلام ياد نمايند؛ چرا كه او نزد خداى سبحان داراى جايگاه و مقامى محمود است.

[١] - نور( ٢٤): ٦٣.

[٢] - احزاب( ٣٣): ٥٦.