يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَن تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنتُمْ لا تَشْعُرُونَ* إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِندَ رَسُولِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ‌[٢]

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صداى خود را فراتر از صداى پيامبر نكنيد و در برابر او بلند سخن مگوييد (وداد و فرياد نزنيد) آن گونه كه بعضى از شما در برابر بعضى، بلند صدا مى‌كنند، مبادا اعمال شما نابود گردد، در حالى كه نمى‌دانيد! آنان كه صداى خود را نزد رسول خدا كوتاه مى‌كنند، همان كسانى هستند كه خدا دلهايشان را براى تقوا خالص نموده و براى آنان آمرزش و پاداش عظيمى است».

اين آيه شريفه اشاره به يك ادب ويژه‌اى دارد كه سزاوار است هنگام برخورد مسلمانان با رسول خدا (ص) آن را رعايت نمايند،

[١] - مجمع البيان: ٤/ ٦٠٤؛ البحر المحيط: ٥/ ١٩٦؛ تفسير القرآن العظيم، ابن كثير: ٩/ ٢٦٥؛ تفسير الميزان: ٨/ ٢٩٦.

[٢] - حجرات( ٤٩): ٣- ٢.