«اصحاب رسول خدا (ص) بعد از رحلت ايشان در تعداد تكبيرها بر جنازه اختلاف پيدا كردند؛ عدّه‌اى گفتند: چهار و عدّه‌اى گفتند: سه و عدّه‌اى گفتند كه بايد پنج تكبير گفت. عمر صحابه را جمع كرد و پس از مشورت، تصميم گرفتند كه چهار تكبير بگويند. پس انعقاد اجماع صحابه براى زايل كردن اختلاف صحابه بوده است. و ابوالعبّاس بن سريح اين را از اختلافهاى مباح مى دانسته و بعضى را نسبت به ديگر اولى نمى دانسته است و ابن مسعود نيز تقريباً چنين نظرى داشته است و انعقاد اجماع، اين نظر را باطل مى كند».[٢]

٢- نقش خليفه دوّم در تثبيت قول به چهار تكبير

اتّفاق نظر صحابه بر چهار تكبير، ناشى از اقدامات عمر بن خطّاب بوده است؛ زيرا وى مشاهده كرد كه مردم در نماز ميّت تكبيرهاى متفاوت مى گويند؛ از اين رو، چهار تكبير را معيّن و همه را بدان‌

[١] - الحاوى الكبير: ٣/ ٥٤، كتاب الجنائز، باب التكبير على الجنائز.

[٢] - الحاوى الكبير، علىّ بن محمّد ماوردى شافعى: ٣/ ٥٥، كتاب الجنائز، باب التكبير على الجنائز.