در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٠ - ٤ - تكبيرهاى نماز ميت در سايه مرجعيت اهل بيت(عليهم السلام)
كرد و پس از تكبير چهارم براى ميّت دعا كرد و آنگاه تكبير پنجم را گفت. و امّا در نمازى كه چهار تكبير گفت، پس از تكبير اوّل، حمد و ثناى خدا را گفت و او را به عظمت ياد كرد و پس از تكبير دوّم براى خودش و اهل بيتش دعا كرد و پس از تكبير سوّم براى مؤمنين و مؤمنات دعا كرد و آنگاه تكبير چهارم را گفت و از نماز خارج شد و براى ميّت دعا نكرد؛ زيرا از منافقان بود».
٩- على بن حسين، از احمد بن ادريس، از محمّد بن سالم، از احمد بن نضر، از عمر و بن شمر نقل كرده است:
«به جعفر بن محمّد (ع) عرض كردم: فدايت شوم! ما در عراق مى گوييم كه على (ع) بر سهل بن حنيف نماز ميّت خواند و بر جنازهاش شش تكبير گفت، سپس رو به افرادى كه پشت سرش ايستاده بودند كرد و فرمود: او از بدريّون بود، آيا اين درست است؟
امام (ع) فرمود:
«إنّه لم يكن كذلك، لكنّه صلَّى عليه خمساً ثمّ رفعه و مشى به ساعة ثمّ وضَعهَ و كبّر عليه خمساً ففعل ذلك خمس مرّات حتّى كبّر عليه خمساً و عشرين تكبيرة»؛
«اين گونه نبوده است بلكه آن حضرت پنج تكبير بر او گفت، سپس جنازهاش را بلند كرد و مقدارى پيش بردند، سپس آن را زمين گذاشتند و حضرت پنج تكبير ديگر بر جنازهاش گفت و همين طور اين كار را تكرار كرد تا ٢٥ تكبير بر جنازهاش گفت».
و احتمال دارد رواياتى كه مى گويد: «نماز ميّت چهار تكبير دارد»، منظورشان تكبيرهايى باشد كه بعد از آنها دعا وجود دارد؛