«پيامبر اكرم (ص) بر اموات، چهار، پنج، شش، هفت و هشت تكبير مى گفت تا اين كه نجاشى از دنيا رفت. مردم پشت سر آن حضرت به نماز ميّت ايستادند و آن حضرت چهار تكبير گفت. پس از آن نيز در نمازهاى ميّت، چهار تكبير گفت تا اين كه رحلت‌فرمود».[٢]

اين روايت دليل آشكارى براى جمهور است.[٣]

در فقه الكتاب و السنّه آمده است:

«ركن سوّم نماز ميّت، تكبيرها هستند كه با تكبيرة الاحرام چهار تا مى باشد و نماز ميّت بدون اين تكبيرها صحيح نيست و تمام اهل علم بر اين قول، اتّفاق نظر دارند و قول حنفيّه، شافعيّه، مالكيّه و همچنين حنابله همين مى باشد.

ابن منذر مى نويسد:

[١] - صحيح بخارى: ٢/ ١١٢ و ٩٢؛ صحيح مسلم: ٢/ ٩٥١ و ٦٥٥؛ سنن ترمذى: ٣/ ٣٤٢، ح ١٠٢٢؛ سنن ابى داوود: ٣/ ٢١٢/ ح ٣٢٠٤؛ سنن نسائى: ٤/ ٧٢؛ الموطّأ: ١/ ٢٢٦/ ح ١٤.

[٢] - اين را ابوشيبه در كتاب جنائز، در باب:« مَنْ يُكَبِّر عَلَى الجنازة سبعاً و تسعاً» جلد ٣، صفحه ٣٠٤ روايت كرده است.

[٣] - بدايه المجتهد: ١/ ٣٢٢، چاپ دار المعرفه.