مسأله مورد بحث، يكى از صدها مسأله‌اى است كه دلالت مى كند به اين كه مسلمانان بعد از كتاب و سنّت نبوى، احتياج شديد به مرجع فكرى زنده‌اى دارند كه كتاب و سنّت را تفسير كند و در اين كار از اشتباهات و پيروى از هوا و هوس و لغزشهاى ديگرى كه افراد، تحت عنوان اجتهاد، دچار آن مى شوند، مصون و مبرّا باشد.

مسأله مورد بحث، يك مورد معيّن در سيره نبوى است و رواياتى كه از هر دو فرقه نقل شده اتّفاق نظر دارند بر اين كه پيامبر اكرم (ص) گاهى با چهار تكبير و گاهى با پنج تكبير و بيشتر نماز ميّت را اقامه مى كرد.

چنين حالتى ممكن است كه به تخيير تفسير شود و مكلّف در تعداد تكبيرات مخيّر باشد و ممكن است كه به تنويع تفسير شود؛ بدين معنا كه رسول اكرم (ص) براى افرادى كه صفت معيّنى داشتند، چهار تكبير و براى افراد ديگرى كه صفت ديگرى داشتند، پنج تكبير و ... مى گفتند.

واضح است كه انتخاب يكى از تفسيرها احتياج به مرجّح دارد و ممكن نيست كه بدون دليل و اساس باشد. خليفه دوّم نيز مى بايست كه در اين نقطه توقّف مى كرد و به سرعت و بدون دلايل محكم، نظر چهار تكبير را براى نماز قبول نمى كرد. تمام اين موارد، حقّانيّت‌