در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٨ - دلايل كسانى كه مسح پاها را لازم مى دانند
مفصل وديگرى كعبى كه به صورت دايره در زير كعب مفصلى قرار دارد. ودر اين كه «كعب» در آيه وضو تثنيه آمده ولى «مرفق» چنين نيامده است، نكت لطيفى دارد كه فقط دانشمندان تشريح آن را مى دانند.[١]
از لا به لاى اين مباحث روشن مى شود كه فقه اهل سنّت- كه قايل به شستن پاها در وضو است- چگونه در بن بست وتعارض با قرآن كريم قرار گرفته است؛ از اين رو، دست به هر تأويل وتوجيه دور از حقيقت زده وخودشان را گرفتار نموده اند.
از جمل افرادى كه دست به گريبان اين گونه تأويلها شده زمخشرى است. سيّد عبد الحسين شرف الدين تلاش او را ذكر نموده وگفته است:
«زمخشرى در بار اين آيه به فلسفه بافى افتاده و در تفسير كشّاف مى گويد: ارجل (پاها) از بين اعضاى سه گان غسل، با ريختن آب روى آنها شسته مى شوند وچون شستن آن مظنّ اسراف آب- كه مذموم وممنوع است- بوده، لذا به ممسوح (رؤوس) عطف شده است، نه براى آن كه مسح شود بلكه تا از اين رو در آيه توجّه بدهد كه در
[١] - المسائل الفقهيّه: ٩٩- ٩٨.