برخى از پژوهشگران از نظر تاريخى، اين اختلاف را بررسى وريشه يابى كرده ونتيجه گرفته اند كه قول به «شستن پاها» در زمان خليف سوّم عثمان ظاهر شده و قبل از آن، چنين اختلافى نبوده است. تفصيل اين سخن در كتاب «وضوء النبى من خلال ملابسات التشريع» تأليف سيّد على شهرستانى آمده‌است.

خلاص بحث‌

آيه وضو، بر مسح پاها دلالت مى كند- چه «ارجل» منصوب باشد، يا مجرور- همچنانكه مسح پاها در مذهب اهل بيت (عليهم السلام) از ضرورتها محسوب مى شود. و نيز وضوى رسول خدا (ص) واصحاب وتابعين وساير مسلمانان، بر مسح پاها بوده است وقول به شستن پاها از كتاب وسنّت، شاهد وبرهانى ندارد بلكه بدعتى است كه در زمان خليف سوّم ظهور يافته‌است.