حقيقت آن گونه كه هست - الهادي، جعفر؛ مترجم محمد مهدي رضايي - الصفحة ٥٢

گوناگون زنده مى‌دارند. اين كار، مايه افتخار و مباهات و احترام به ارزش‌هاى برجاى مانده از ايشان است و توجه ديگر امت‌ها را به اين امت و ارزش‌هاى او سبب مى‌گردد و اين همان چيزى است كه قرآن كريم هنگام ستايش از جهت‌گيرى‌هاى ناب پيامبران، اوليا، نيكان و بيان سرگذشت آن‌ها مورد توجه قرار داده است.

(٣١) شيعه جعفرى رسول خدا صلى الله عليه وآله و ائمه پاك عليهم السلام را شفيع خود قرار مى‌دهند و با توسل به ايشان، خداى تعالى را مى‌خوانند تا گناهانشان را بيامرزد و نيازهاشان را برآورد و بيمارى شان را بهبود بخشد؛ زيرا قرآن چنين كارى را اجازه داده، بلكه بدان فرا خوانده‌است؛ آن‌جا كه مى‌فرمايد:

(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً)[١] «اگر هنگامى كه آنان بر خود ستم كردند، نزد تو آمدند و از خدا آمرزش خواستند و پيامبر هم براى آنان آمرزش طلبيد، خدا را توبه‌پذير و مهربان خواهند يافت».

و مى‌فرمايد:

[١] . نساء، آيه ٦٤.