حقيقت آن گونه كه هست - الهادي، جعفر؛ مترجم محمد مهدي رضايي - الصفحة ٤٩

آل‌يعقوب را مى‌ستايد و شأنشان را بزرگ مى‌دارد؛ در حالى كه عده‌اى از آن‌ها جزو پيامبران و رسولان نبوده‌اند. قرآن مى‌فرمايد:

(ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ)[١] «فرزندانى كه از يكديگر بودند».

دليل ديگر اين احترام، اعتراض نكردن قرآن به كسانى است كه گفتند:

(لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِداً)[٢] «بر] كنار [شان مسجدى خواهيم ساخت».

يعنى بر مزار اصحاب كهف، عبادتگاهى بر پا مى‌كنيم تا خداوند در كنار ايشان پرستيده شود و قرآن كار آن‌ها را شرك نمى‌شمارد؛ زيرا مسلمان مؤمن تنها براى خدا ركوع و سجده مى‌كند و تنها او را مى‌پرستد و چون مرقد آن اولياى الهى به وجود آن‌ها تقدس يافته است، عبادت خود را كنار ضريح ايشان به جاى مى‌آورد. همچنان كه مقام ابراهيم، تقدس و ارجمندى يافت و خداى تعالى فرمود:

(وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِيمَ مُصَلًّى)[٣] «و گوشه‌اى از مقام ابراهيم را

[١] . آل عمران، آيه ٣٤.

[٢] . كهف( ١٧)، آيه ٢١.

[٣] . بقره، آيه ١٢٥.