حقيقت آن گونه كه هست - الهادي، جعفر؛ مترجم محمد مهدي رضايي - الصفحة ٥٩

گوناگون اسلامى در زمينه‌هاى فقه، عقائد، تاريخ و تفاهم ايشان در مسائلِ روزِ مربوط به مسلمانان و پرهيز از نثار تهمت‌هاى ناروا به يكديگر و مسموم ساختن فضا با دشنام و بدگويى را يك ضرورت اجتناب‌ناپذير مى‌دانند تا زمينه‌هاى مناسب براى نزديكى منطقى ميان گروه‌ها و فرقه‌هاى اسلامى ايجاد گردد و راه بر دشمنان اسلام و مسلمين كه براى رخنه كردن در صفوف مسلمانان و وارد كردن ضربه نهايى بر ايشان دنبال بهانه مى‌گردند، بسته شود.

ازاين رو، شيعه جعفرى هيچ مسلمانى را- پيرو هر مذهب فقهى و روش اعتقادى كه باشد- به كفر متهم نمى‌كند؛ مگر كسى را كه جميع مسلمانان بر كفر او يك رأى و متفق گرديده‌اند و با هيچ فرقه‌اى نرد دشمنى نمى‌بازد و توطئه چينى عليه آن را اجازه نمى‌دهد و با تمام مسلمانان، در هر جا، همچون برادران و خويشان خود مهربان و برادر است؛ اما با مذاهب ساختگى استعمارى، همچون بهاييّت، بابيّت و قاديانه و ... سرِناسازگارى دارد و پيوسته با آنان در اختلاف و ستيزه است و وابستگى به هر يك از آن‌ها را حرام مى‌داند.

اگر شيعه جعفرى- گاهى و نه هميشه- تقيه را كه عبارت از پنهان‌