حقيقت آن گونه كه هست - الهادي، جعفر؛ مترجم محمد مهدي رضايي - الصفحة ٥٥
ماتم و عزا. در اين مجالس به يادآورى فضيلتها و مناقب و مواضع بلند آنان كه در روايات صحيح آمده است، مىپردازند و اين كار را به تبعيت از قرآن انجام مىدهند كه مايههاى ستايش پيامبر و ديگر فرستادگان خدا را بيان مىكند و آنان را پاس مىدارد و نگاهها را بديشان متوجه مىسازد تا امام و درسآموز و هدايتگر مردم معرفى گردند.
شيعه جعفرى دراين مراسم و مجالس، از كارهاى حرام خوددارى ميورزد و از كارهايى همچون آميختگى مردان و زنان، استفاده از خوردنىهاى حرام،[١] غلو در مدح و ستايش و ديگر امورى كه با روح شريعت اسلام ناسازگار است و تجاوز از حدود مسلم آن به شمار مىآيد و يا اعمالى كه منطبق با آيه، روايت صحيح و قاعدهاى صحيح كه مستنبط از كتاب و سنت نباشد، خوددارى مىكند.
(٣٣) شيعيان از كتابهايى چون «كافى»، از ثقه الاسلام كلينى و «من لا يحضره الفقيه»، از شيخ صدوق، و «الاستبصار» و «التهذيب»، از شيخ طوسى- كه در عرصه حديث كتابهايى
[١] . غلو، يعنى بالا بردن انسان تا سطح خداى و پروردگارى يا باور داشتن به اين كه او مىتواند جدا از خواست و اجازه خداى تعالى، هر كارى انجام دهد؛ مانند آن چه مسيحيان و يهوديان درباره پيامبرانشان مىگويند.