حقيقت آن گونه كه هست - الهادي، جعفر؛ مترجم محمد مهدي رضايي - الصفحة ٤١

ياد ريشه و اصل او، يعنى خاك مى‌اندازد. خداى تعالى مى‌فرمايد:

(مِنْها خَلَقْناكُمْ وَ فِيها نُعِيدُكُمْ وَ مِنْها نُخْرِجُكُمْ تارَةً أُخْرى‌)[١] «از [خاك‌] آفريديمتان و بدان بازتان مى‌گردانيم و بار ديگر از آن بيرون مى‌آوريمتان».

دليل ديگر اين‌كه سجده، نهايت خضوع و فروتنى است و اين با سجده كردن بر سجاده، فرش، پارچه و زينتى‌هاى گران قيمت به دست نمى‌آيد و تنها راه تحققش اين است كه ارزشمندترين قسمت بدن را كه پيشانى است، بر ارزان‌ترين چيز كه خاك است بگذاريم؛[٢] البته خاك بايد پاك باشد، و از همين روست كه شيعيان تكه‌اى گِلِ خشك شده را براى اطمينان از پاكى آن با خود برمى دارند و چه بسا كه براى تبرك آن را از خاك مبارك كربلا كه شهادت‌گاه امام حسين عليه السلام است بر مى‌گيرند؛ همان گونه كه بعضى از صحابه، از سنگ‌ريزه‌هاى مكه بر مى‌داشتند تا در سفربر آن‌ها سجده كنند.[٣]

با اين همه، شيعه جعفرى بر اين كارخود اصرار نميورزد و

[١] . طه، آيه ٥٥.

[٢] . ر. ك به: اليواقيت و الجواهر، شعرانى انصارى مصرى.

[٣] . ر. ك به: المصنف.