اگر موجی که در مطبوعات اصلاح طلب ایران با تز امکان ارتباط با آمریکا شروع شد- و حالا به تردید در اساسی‌ترین وجوه انقلاب اسلامی مشغول است- بتواند از حریم روحانیت عبور کند و از آن طریق، ولایت فقیه را بر کشتی تردید سوار کند، بار سنگینی از دوش آمریکا برداشته خواهد شد.[١]

حسین لاجوردی از فعالان ضد انقلاب خارج نشین در سال ١٣٧٤ در پایان کنفرانس لندن می‌گوید:

اولاً نقش مذهب در ایران باید کم رنگ شود. البته این هدف صرفاً با استفاده از روش‌های فرهنگی قابل تحقق است. ثانیاً فراموش نکنیم تز جدایی دین از سیاست همواره از اصول مبارزه ما با نظام است. ضمناً توجه کنید که عامل ناتوانی و عدم رشد و موفقیت ما در داخل کشور ولایت فقیه است و در مجموع برای مبارزه با جمهوری اسلامی ضمن آن که یاری گرفتن از قدرت‌های خارجی نباید فراموش شود، گروه‌های مخالف نظام باید براساس طرفداری از حکومتی ملی گرا- در قالب ایجاد دموکراسی و جامعه مدنی و مقابله و مخالفت با قدرت مذهبی و اسلامی- با هم همکاری کنند.[٢]

در این باره جوزف بایدن، رئیس کمیته روابط خارجی سنا اعلام می‌دارد: دولت بوش باید به تمامی سازمان‌های غیر دولتی آمریکایی اجازه بدهد که به گروه‌های ایرانی مرتبط با جامعه مدنی، حقوق بشر، فرهنگی و خواهان دموکراسی کمک مالی کنند.[٣]

همچنین سناتور تامس داشل، رهبر فراکسیون اکثریت در کنگره آمریکا پس از حادثه ١١ سپتامبر ٢٠٠١ می‌گوید:

[١]٤. نشریه صبح، ١٥/١١/١٣٧٩، ص ٣

[٢]١. مسعود خرم، هویت، ص ١٣٧

[٣]٢. روزنامه کیهان، ٢٥/١٢/١٣٨٠