گفتگوي افسران جوان با فرمانده پيرامون جنگ نرم - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١١٠

امام باقر (ع) در خصوص جایگاه رفیع بصیرت می‌فرمایند: کمال و تمام کمال است تفقه و بصیرت پیدا کردن در دین، و صبر کردن در مصیبت و کار دشوار، و اندازه آوردن امر معیشت. و در جایی دیگر فرمودند: «کور نیست مگر آن کس که کوردل باشد. همانا چشم ظاهر نیست که دچار کوری می‌شود بلکه آن دل‌هایی که در سینه‌ها است از بصیرت کور می‌گردد».[١]

امام صادق (ع) نیز پیامدهای بی‌بصیرتی را گوشزد فرموده و او را گم گشته راهی می‌داند که از مسیر منحرف گردیده و برخلاف مقصد پیش می‌رود. چنان چه در اصول کافی از قول ایشان درباره خطر عدم بصیرت آمده است: «العامل علی غیر بصیره کالسائر علی غیر الطریق و لا یزیده سرعه السیر من الطریق الا بعداً» آن کس که بدون بصیرت عمل می‌کند، هم چون کسی است که بر راه درست پیش نمی‌رود، این است که هر چه تندتر برود از مقصود دورتر می‌شود.[٢]

امام متقیان که از نُه سالگی با بصیرت اسلام اختیار کرد و از بی‌بصیرتان روزگار خویش رنج‌های فراوان برد، در اوصاف اهل بصیرت بیانات نغزی دارد که به چند نمونه آن اشاره می‌گردد:

١. «زاهدان گروهی از مردم دنیایند که دنیا پرست نمی‌باشند، پس در دنیا زندگی می‌کنند، اما آلودگی دنیا پرستان را ندارند، در دنیا با آگاهی و بصیرت عمل می‌کنند، و در ترک زشتی‌ها از همه پیشی می‌گیرند، بدن هایشان به گونه‌ای در تلاش و حرکت است که گویا میان مردم آخرتند، اهل دنیا را می‌نگرند که مرگ بدن‌ها را بزرگ می‌شمارند، اما آنها مرگ دل‌های زندگان را بزرگتر می‌دانند».[٣]

٢. «چگونه خانه دنیا را توصیف کنم که ابتدای آن سختی و مشقت و پایان آن نابودی است؟ در حلال دنیا حساب و در حرام آن عذاب است. کسی که ثروتمند

[١]١. همان مدرک، ج ٦، ص ٣٥٠

[٢]١. اصول کافی، ترجمه مصطفوی، ج ١، ص ٢٨٣

[٣]٢. نهج البلاغه، ترجمه دشتی، ص ٦٩٧