آنها حاصل نشده باشد حق صدور فتوى ندارند، زيرا رسوخ در ملكه استنباط مدتى مديد لازم دارد تا كسى بتواند خود را براى آن آماده سازد و اين موضوع بسيار مشكل است و بايد شخص داراى استعداد زياد و هوش فوق العاده باشد، علاوه بر اينكه صفاى باطن و اهليت هم لازم است تا كسى به اين مقام ارجمند برسد.

آرى فضلاء هم نميتوانند قبل از نيل به مقام اجتهاد به ظواهر اخبار عمل كنند تا چه رسد به مردمان عوام و اين موضوع در مستحبات هم جارى است، مگر اينكه آن مستحب از قبيل اذكار و ادعيه باشد كه اتيان به آن براى احدى مانعى ندارد زيرا ذكر خداوند در هر حالى ممدوح است، و در بعضى مستحبات اتيان به آن از باب «رجاء» مانعى ندارد زيرا امكان اصابت بر واقع امر در اينجا هست.

در اخبار «من بلغ» تصريح شده كه هركس شنيد عملى ثواب دارد و آن عمل را براى رسيدن به آن ثواب انجام داد خداوند ثواب آن عمل را به وى ميدهد اگرچه حقيقت قضيه بر خلاف استماع او باشد، ليكن احتياط اينست كه در اين موارد هم به مجتهد جامع الشرائط رجوع كند.

سوم: رواياتى كه پيرامون اصول عقائد و اثبات وجود پروردگار و توحيد آمده است، در اين اخبار در موضوعات مختلف گفتگو شده و آن عبارت است از نفى شريك، صفات ثبوتيه، صفات سلبيه، تقديس و تنزيه خداوند، اسماء حسنى، و قدرت‌