و ليكن همين دهقان از همان گندم در زمين ديگرى مى‌پاشد ولى از وى حاصل بر نمى‌دارد و آن دانه‌ها در زير زمين مى‌پوسد و از بين مى‌رود، و حتى دهقان بينوا بذر خود را هم نمى‌تواند از آن زمين به دست آورد.

البته معلوم است كه سرزمين نافع و پربركت از ساير اراضى غير قابل كشت و يا زمين‌هاى سست و شوره‌زار كه حاصل نمى‌دهند احترام و عظمتش بيشتر است، و بعيد نيست كه سرزمين عراق از همه خاكها افضل باشد، زيرا اراضى عراق با خاصيتى كه در خاك آن هست نبات و اشجار با سرعت در آن رشد مى‌كند علاوه بر اين سواد عراق با زمين‌هاى وسيع و مسطحش و با بودن دو رود بزرگ و پر بركت «دجله» و «فرات» از مهمترين نقاط گيتى است، و شايد جائى به اين خصوصيات ديده نشود.

در اراضى عراق نيز زمينى كه از هر جهت پر بركت باشد «كربلا» است: سرزمين مقدس كربلا خاكش از همه جا پاكيزه‌تر و خوشبوتر است، اين تربت قرمز رنگ پاكيزه قبل از اسلام هم معبد و مدفن اقوام گذشته بوده و به عنوان «نواويس» خوانده ميشده است، حضرت سيد الشهداء عليه السّلام در يكى از خطبه‌هايش به اين موضوع اشاره كرده و مى‌فرمايد:

«و كأني بأوصالي هذه تقطعها عسلان الفلوات بين النواويس و كربلاء»

ابو ريحان بيرونى در كتاب جاودانى خود «الآثار الباقية» زمين كربلا را به عنوان «تربت مسعوده در كربلا» ذكر مى‌كند.