پس با اين مقدمه معلوم شد كه خداوند متعال براى چه جهت فرشتگان را امر كرد تا به آدم كه وى را از خاك آفريده بود سجده كنند، پروردگار بزرگ آدم را از خاك آفريد و تمام خواص و عناصر خاك را در وجود وى وديعه نهاد، و در حقيقت جهان بزرگ را در پيكر كوچك آدمى جاى داد.

كتب آسمانى ما را از سجده فرشتگان بر آدم اطلاع مى‌دهند، و اين داستان با عبارت‌هاى مختلفى كه از نظر معنى با هم مغايرت ندارد در صحف آسمانى آمده است، پروردگار فرشتگان را امر كرد تا بر آدم سجده كنند، البته اين سجده براى اطاعت امر خداوند و اجراى فرمان وى بود، و ضمنا زمين هم كه منبع خيرات و بركات و جاى زندگى و حيات است مورد تقديس و تكريم قرار گرفت، و از اين جا سر امتناع ابليس از عدم سجده بر آدم معلوم مى‌شود، زيرا وى از آتش آفريده شده و دشمنى بين خاك و آتش يك امر طبيعى است.

زمين مردم را پيرامون هم جمع مى‌كند، در صورتى كه آتش اجتماعات را پراكنده مى‌سازد، قدرت و نيرومندى از اجتماع حاصل ميشود، و ضعف و ناتوانى از تفرقه و پراكندگى پديد مى‌آيد، زمين سرد و معتدل است، در حاليكه آتش سوزاننده است، زمين موجب ازدياد و نمو اموال مى‌باشد، آتش هلاك كننده جان و مال آدميان است، زمين وسيله زندگى است در