بخیلی در خانه خود ایستاده بود و عصایی در دست داشت. شخصی از آنجا می‌گذشت، به او رسید و گفت: من مهمان توام. بخیل به عصا اشاره کرده و گفت: این را برای پذیرایی مهمانان مهیا کرده‌ام.[٢]

مزد[٣] دارد عرض[٤] بخشش پیش دکان بخیل

خیر باشـــــد چـــــاه کندن بر لب دریــــای شـــــــور[٥]

[١]. غررالحکم و دررالکلم، ص٣٤؛ عیون الحکم و المواعظ، ص٢٦.