خويش پيش برود و از فكر و انديشه خويش مدد بگيرد، و همين است معناى خلافت انسان از خدا در روى زمين! خدا مى‌دانست كه بشر به وسيله استعداد بى‌همتاى خدادادى خود و روحياتى كه دارد و با امكاناتى كه در كره زمين از جانب او به وديعت گذاشته، مى‌تواند به هدف برسد، هر چند اين رسيدن به هدف با فاصله زياد زمانى همراه باشد.

خداوند قادر بود تمدن و ترقى علمى امروزى انسان را، صد هزار سال قبل و حتى در قرن اول خلقت بشر به وجود آورد كه نياورد، چنان‌چه ترقى يك صد سال آينده انسانى را امروز نياورده و بايد خود انسان آن را به عنوان خليفه الله (جانشين خدا) در زمين با تجربيات تازه و آزمايشات ممتد و طولانى به دست آورد و به انجام برساند.

واقعاً عجيب است، وقتى دستور رسيد آدم و حوا از مقام بالا به كره زمين آن روز پايين آيند حتى غذاى يك روز و