حتى غذاى يك وقت آن دو غريب و مسافر نا آشنا به محيط زمين، به آن‌ها داده نشد. از نظر ما بسيار مناسب بود. غذا و مايحتاج شش ماهه آنان به آنان از بهشت مى‌رسيد، تا كم‌كم در اثر تجربه به مرحله ابتدايى خودكفايى مى‌رسيدند كه چنين نشد و ظاهراً در لحظه اول ورود به زمين هر دو تن (خصوصاً اگر از هم جدا بوده باشند، مثلًا يكى در مكه و ديگرى در سرانديب/ سريلانكا نازل شده باشند) به فكر مايحتاج خود بوده‌اند.

از كجا من اين ادعا را مى‌كنم؟ و به چه دليل مى‌گويم آدم و حوا را تنها فرستادند كه از لحظه اول به فكر خود كفايى با استمداد از امكانات فيزيكى و بدنى و فكرى خود و امكاناتى كه در زمين وجود يافته باشند؟

به اين دليل كه در قرآن و تمام احاديث و آثار دينى چيزى در مورد فرو فرستادن ما يحتاج آن دو تن انسان ابتدايى و بى‌وسيله و يا تهيه غذا به طور فوق العاده و يا به صورت ظاهر