عقايد (وظايف عملى و وظايف متقابل) براى همه - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٧ - امامت

ارشادتان به سوى خود مزدى سؤال نمى‌كنم جز محبت نزديكان.

از اين آيه وجوب محبت اهل بيت بر امت استفاده مى‌شود بنا بر اين به علاوه پيروى از ائمه دوستى با آنان نيز بر مسلمانان لازم است و البته كه مقتضاى دوستى شاد بودن در شادى آنان و غمناك بودن در غم آنان است.

٣- فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ‌

اين آيه در موقع گفتگو با نمايندگان نصاراى نجران كه در مدينه آمده بودند نازل شد كه اگر به استدلال منطقى به حقانيت دين اسلام و بطلان دين نصارى قناعت نداريد پسران و زنان و جان‌هاى خود را حاضر مى‌كنيم و بر دروغگويان لعنت خدا را قرار مى‌دهيم تا دروغگو و زن و فرزند او هلاك شوند، نصارى از اين كار (مباهله) ترسيدند به دادن جزيه حاضر شدند چون فكر مى‌كردند عذاب خداوند بر آنان نازل خواهد شد.

همه مفسرين اتفاق دارند كه مراد از پسران پيغمبر حسن و حسين و مراد از زنان دختر برومند و بزرگوار او حضرت فاطمه و مراد از (انفسنا) حضرت على مى‌باشد كه خداوند او راجان پيغمبر معرفى فرموده است.

٤- إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا