نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ١٥

در حقوق زن ، حقوق مرد ، ارث ، ديات ، قصاص ، تمام مجموعه ي سياست ، حكومت ، احكام اجتماعي ، خريد و فروش ، ازدواج ، طلاق و هر چه فقهي است ، در واقع كاري كه پيامبر كردند اين بود كه چيزي كه در آن دوران جور خوانده مي شد آن را پس زدند و آن چيزي را كه آن موقع عدل مي دانستند معرّفي كردند . عدالت و ظلم كاملاً عصري هستند . [١]

گفتار فوق را با سخن ذيل كه استاد مطهري از يكي از نويسندگان زمان خودش نقل كرده است ، مقايسه كنيد :

تعليمات اسلام بر سه قسم است : قسم اوّل اصول عقايد است ( از قبيل : توحيد و نبوّت و معاد و غيره ) ؛ قسم دوّم عبادات است ( از قبيل : مقدّمات و مقارنات نماز و روزه و وضو و طهارت و حج و غيره ) ؛ قسم سوّم قوانين است كه به زندگي مردم مربوط است . قسم اوّل و دوّم جزء دين است و آن چيزي كه مردم بايد براي هميشه براي خود حفظ كنند همان ها هستند . امّا قسم سوّم جزء دين نيست ؛ زيرا دين با زندگي مردم سر و كار ندارند و پيغمبر هم اين قوانين را به عنوان اين كه جزء دين است و مربوط به وظيفه ي رسالت است نياورده ، بلكه چون آن حضرت زمامدار بود به اين مسائل هم پرداخت . [٢]

اين گونه سخنان كه امروزه نيز در گفتار و نوشتار دگرانديشان فراوان يافت مي شود ، بيش از هر چيز ناشي از عدم شناخت درست اسلام و نيز خودباختگي در برابر افكار و انديشه هاي جديد در جهان غرب است .

استاد مطهري پس از نقل سخن ياد شده چنين گفته است :

من نمي توانم باور كنم يك نفر در يك كشور اسلامي زندگي كند و اين اندازه از منطق اسلام بي خبر باشد . مگر قرآن هدف انبيا و مرسلين را بيان نكرده است ؟ ! مگر قرآن با صراحت نمي گويد : ( لَقَد اَرسَلنا رُسُلَنا بِالبَيّنات وَ