منظومه شمسى نيز نظائرى دارد چه اين كه مى‌دانيم بسيارى از ستاره‌هاى دنباله دار كه نخست از خورشيد جدا شده‌اند و در مدار خاصى دور آن در گردشند نظر به اين كه مدار بيضى مانند آنها به دور خورشيد چنان است كه در يك رأس اين بيضى، بسيار به خورشيد نزديك مى‌شود، گاهى تحت تأثير جاذبه عظيم خورشيد واقع گرديده به سوى آن جذب شده و براى هميشه به مادر خود مى‌پيوندند.

اين هم نيازمند به تذكر نيست كه اگر عامل جدائى شديد نباشد و انشقاق به صورت فوق العاده‌اى كه موجب پراكندگى كامل اجزاء باشد صورت نگيرد بازگشت قطعات جدا شده و التيام آنها به صورت اول تحت تأثير جاذبه همان اجزاء كاملا قابل توجيه است.

زيرا مى‌دانيم هر دو جسم يكديگر را طبق فرمول معروف نيوتن جذب مى‌كنند و هر قدر فاصله آنها كمتر، و يا جرم آنها بيشتر باشد اثر اين جاذبه زيادتر خواهد بود [١].

[١]. قانون معروف نيوتن مى‌گويد: «هر دو جسم يكديگر را به نسبت مستقيم جرمها و به نسبت معكوس مجذور فاصله‌جذب مى‌نمايند»..