سنگ عظيمى در يك اقيانوس به وجود مى‌آيد در سطح خورشيد ظاهر مى‌گردد، بر اثر آن قطعاتى از آن، يكى پس از ديگرى به خارج پرتاب شده، به دور كره اصلى به گردش در مى‌آيند.

طرفداران اين فرضيه گويا حركت وضعى خورشيد را در آن روز كافى براى توجيه فرار قطعاتى از آن نمى‌دانند، ناچار دست به سوى اين فرضيه دراز كرده‌اند.

در هر حال جدا شدن كرات منظومه شمسى از كره خورشيد طبق هر دو نظريه مسلم است، تنها تفاوت در عامل اصلى اين جدائى مى‌باشد، بنابراين، هر دو در اين قسمت مشتركند كه امكان وقوع انشقاق و تجزيه را در كرات منظومه شمسى به روشنى پذيرفته‌اند.

از مجموع بيانات فوق نتيجه مى‌گيريم كه اصل وقوع انشقاق در كرات آسمانى- مخصوصاً منظومه شمسى- امر محالى نيست كه علم آن را انكار كند؛ بلكه اساس هيئت جديد در بسيارى از موارد بر آن نهاده شده است.

ولى بديهى است اين امر در هر يك از كرات صورت‌