توسل: توحيد يا شرك؟ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١ - پيشگفتار
آورده:
«لانّ المعروف عن الشيعة دعاء أهلالبيت و الاستغاثة بهم و ذلك شرك أكبر؛
زيرا كه شيعه اهل بيت را مىخواند و به آنان توسّل مىجويد و اين بزرگترين شرك است». [١]
اين در حالى است كه مسيحيان رسماً قابل به تثليث يعنى خدايان سه گانه اب و ابن و روحالقدس هستند.
در پاسخ استفتاى ديگرى نوشتهاند:
«إذا كان الواقع كما ذكرت من دعائهم عليّاً والحسن و الحسين و نحوهم فهم مشركون شركاً أكبر يخرج من ملّة الاسلام فلا يحلّ أن نزوّجهم المسلمات، و لا يحلّ لنا أن نتزوّج من نسائهم و لا يحلّ لنا ان نأكل من ذبائحهم؛
اگر- آنگونه كه گفته مىشود- آنان على و حسن و حسين را بخوانند (مثلًا يا على و يا حسن و يا حسين بگويند) مشركند و از ملّت و آئين اسلام خارج مىشوند و ازدواج با آنان حرام است، نه مىتوان به آنان زن داد و نه از آنان زن گرفت و ذبيحه آنان نيز حلال نيست». [٢]
بنابراين، وهّابيون توسّل را شرك مىدانند و هر كس به اولياى الهى متوسّل شود را مشرك مىشمارند و ازدواج با آنان را جايز نمىدانند و ذبيحه آنان را نيز حلال نمىشمرند.
[١]. همان مدرك، ص ٢٩٩ و ٣١٣
[٢]. همان مدرك، ج ٣، ص ٣٧٣