توسل: توحيد يا شرك؟ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩ - پيشگفتار

ورزد، بهشت بر او حرام است». [١]

علاوه بر آن هر سال دهها عنوان كتاب در تيراژهاى ميليونى به زبان‌هاى مختلف دنيا در عربستان منتشر شده و در اختيار زائران كشورها قرار مى‌گيرد و به نقاط مختلف دنيا نيز فرستاده مى‌شود كه در آنها اين مطلب تكرارى منعكس است، به گونه‌اى كه از شاخصه‌هاى مذهب وهّابيت تحريم توسّل است.

اين نظريه را محمد بن عبدالوهاب بينان گذار فرقه وهّابيت در عربستان به گونه‌اى واضح در كتاب خود آورده است. او به صراحت مى‌گويد:

«من عبداللَّه ليلًا و نهاراً ثمّ دعا نبيّاً او وليّاً عند قبره، فقد اتّخذ إلهين اثنين ولم يشهد أن لا اله الّا اللَّه؛

اگر كسى در تمام شب و روز خدا را عبادت كند، آنگاه نزد قبر پيامبر و يا ولىّ خدا، آنان را بخواند (و حاجتى بطلبد) در واقع دو معبود براى خود برگزيده، و گواهى نداده است كه معبودى جز خداى يگانه نيست». [٢]

همچنين به نظر وى مسلمان واقعى كسى است كه نه تنها خود به اولياى الهى توسّل نجويد، بلكه بايد از چنين افرادى برائت جويد و آنان را كافر بداند! وى مى‌نويسد:

«لا يصحّ دين الإسلام الّا بالبراءة ممّن يتقرّب إلى اللَّه بالصلحاء و تكفيرهم؛

اسلام كسى پذيرفته نيست مگر آنكه از كسانى كه به واسطه صالحان به خدا تقرّب مى‌جويد

[١]. مائده، آيه ٧٢

[٢]. مجموعه مؤلفات شيخ محمد بن عبدالوهاب، ج ٦، ص ١٤٦