توسل: توحيد يا شرك؟ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦ - هشتم توسّل عين توحيد است نه شرك

نه تنها شرك نيست، بلكه عين توحيد است؛ زيرا از ابعاد توحيد، توحيد در اطاعت و فرمانبرى خداوند است و كسى كه به اولياى الهى متوسّل مى‌شود چون فرمان خدا را اطاعت مى‌كند، در حقيقت از خدا فرمانبردارى كرده است. متوسّل مؤمن مى‌داند كه هر چه در اين عالم تحقّق مى‌آيد و هر جنبشى به وجود مى‌آيد، با اذن الهى و تحت نظر اوست.

اين مسلمان براى رفع تشنگى به سراغ آب و براى رفع گرسنگى به سراغ نان مى‌رود و براى درمان از دارو استفاده مى‌كند، ولى با اين حال مى‌داند كه اينها واسطه و عالم اسباب هستند و سيراب كننده واقعى، رافع گرسنگى و درمان‌گر حقيقى خداوند است‌ «وَالَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ* وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ». [١] و اگر به سراغ اين امور مى‌رود، چون آفريده‌هاى الهى است و اين آثار را خدا در آنها قرار داده است و همه اين اشيا به اذن الهى تأثير گذار است.

توسّل به اولياى الهى نيز از اين قبيل است. ما به فرمان خدا براى بخشش گناهان به سراغ اولياى الهى مى‌رويم و براى رفع گرفتارى‌ها از آنان مى‌خواهيم براى ما دعا كنند و يا مشكل ما را مرتفع سازند، امّا مى‌دانيم همه آنها واسطه فيض و مجراى الطاف الهى اند امّا آن كس كه رفع مشكل مى‌كند خداست، همانگونه كه سيراب كننده ما خداست.

[١]. سوره شعرا، آيه ٧٩ و ٨٠