توسل: توحيد يا شرك؟ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣ - ٢ توسّل به رسول خدا صلى الله عليه و آله قبل از حيات
٢. توسّل به رسول خدا صلى الله عليه و آله قبل از حيات
حاكم نيشابورى در كتاب «مستدرك» خود از عمر بن خطّاب از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىكند كه آن حضرت فرمود: «هنگامى كه حضرت آدم مرتكب خطا گرديد، به خداوند عرض كرد:
«يا ربّ أسالك بحقّ محمّد لمّا غفرت لي؛
پروردگارا از تو مىخواهم به حقّ محمد گناه مرا ببخشى». خداوند به آدم فرمود: «اى آدم! چگونه محمد را شناختى در حالى كه هنوز او را نيافريدم». آدم عرض كرد:
«پروردگارا! هنگامى كه مرا آفريدى، به بالاى سرم نگاه كردم، ديدم بر ستونهاى عرش نوشته است
«لا اله الّا اللَّه، محمّد رسول اللَّه»
و من دريافتم كه محمد صلى الله عليه و آله بهترين مخلوق نزد توست كه نام او در كنار نام تو جاى گرفته است.
خداوند فرمود:
«صدقتَ يا آدم! إنّه لأحبّ الخلق إلىّ أدعنى بحقّه فقد غفرت لك، و لو لا محمّد ما خلقتك؛
اى آدم راست گفتى، به يقين محمد محبوبترين خلق به نزد من است و چون مرا به حق او خواندى، تو را بخشيدم و اگر محمد نبود تو را نمىآفريدم».
حاكم نيشابورى پس از نقل اين حديث مىگويد:
«هذا حديث صحيح الاسناد؛
اين حديث سندش صحيح است». [١]
[١]. مستدرك حاكم، ج ٢، ص ٦١٥. متقى هندى اين حديث را در كنز العمال، ج ١١، ص ٤٥٥، ح ٣٢١٣٨؛ ابن عساكر، در تاريخ مدينة دمشق، ج ٧، ص ٤٣٧، نقل كرده است. سيوطى در تفسير الدّر المنثور (ج ١، ص ٦٠- ٦١) از ابن عباس نقل مىكند كه از رسول خدا سؤال كردم از كلماتى كه آدم از خداوند فرا گرفت و با آن توبه كرد، چه بود؟ فرمود: «سأل بحقّ محمد وعليّ وفاطمه والحسن والحسين إلّاتبت علىّ فتاب عليه؛ خداوند را بحق و جايگاه محمد و على و فاطمه و حسن و حسين خواند كه توبهاش را بپذيرد، و خداوند توبهاش را قبول كرد». اين روايت را حاكم حسكانى نيز در شواهد التنزيل (ج ١، ص ١٠١) نقل كرده است