توسل: توحيد يا شرك؟ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤ - تكريم پيامبر صلى الله عليه و آله در قرآن كريم

خداوند خشنودى پيامبرش را مى‌طلبد و مى‌فرمايد: « «قَدْ نَرَى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا»؛ نگاه‌هاى انتظارآميز تو را به سوى آسمان مى‌بينيم، اكنون تو را به سوى قبله‌اى كه از آن خشنود باشى باز مى‌گردانيم». [١]

به تعبير مفسّر معروف اهل سنّت، فخر رازى «خداوند در اين آيه نفرمود: «قبلة أرضاها؛ قبله‌اى كه مرا خشنود سازد»، بلكه فرمود:

«قبله‌اى كه تو را خشنود سازد». گويا خداوند مى‌فرمايد: «يا محمّد كلّ أحد يطلب رضاى و أنا أطلب رضاك فى الدّارين‌؛ اى محمد همگان خشنودى مرا مى‌طلبند و من در دنيا و آخرت خشنودى تو را مى‌طلبم» اما در دنيا، همان چيزى كه در اين آيه ذكر شد (كه قبله مورد رضايت تو را برگزيدم) و اما در آخرت نيز فرمود: «وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى»؛ «به زودى پروردگارت آن قدر به تو عطا مى‌كند كه خشنود شوى (كه شفاعت تو را در حق امت خواهم پذيرفت) [٢]». [٣]

همچنين قران از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با دو وصف رأفت و مهربانى ياد مى‌كند و مى‌فرمايد: « «بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ»؛ او نسبت به مؤمنان دلسوز و مهربان است». [٤]

[١]. سوره بقره، آيه ١٤٤

[٢]. سوره ضحى، آيه ١

[٣]. مفاتيح الغيب (تفسير فخر رازى)، ج ٤، ص ٨٢

[٤]. توبه، آيه ١٢٨