توسل: توحيد يا شرك؟ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣ - دوم معناى توسّل

به إلى الغير؛

وسيله آن چيزى است كه به وسيله آن به ديگرى تقرّب جسته مى‌شود». [١]

بنابراين، توسّل به معناى استفاده از چيزى براى تقرّب به ديگرى است و توسّل به پروردگار نيز به معناى استفاده از امورى مشروع براى تقرّب به پروردگار است كه با انجام كارهاى نيك به او تقرّب مى‌جوييم.

امّا توسّل به اولياى الهى به معناى شفيع قرار دادن آنها نزد خداست، «در واقع ماهيّت توسّل با ماهيت [طلب‌] شفاعت يكى است ... آنها (اولياى الهى) در پيشگاه خدا براى كسى كه به آنها متوسّل شده، شفاعت مى‌كنند». [٢]

البته روشن است كه توسّل به اولياى الهى به معناى مستقل دانستن آنها در تأثير و رفع مشكلات نيست؛ بلكه از آنها به سبب آبرومندى و بندگى شايسته نزد خداوند، مى‌خواهيم تا از خداوند طلب كنند مثلًا مشكل ما را مرتفع سازد و يا گناهان ما را بيامرزد و گاه از خود آنان مى‌خواهيم باذن اللَّه و با اجازه تكوينى پروردگار مشكلى را از ما مرتفع سازد، امّا آنچه كه نادرست است آن است كه كسى آنها را مستقل در تأثير و تصرّف بداند و اولياى الهى را در عرض پروردگار رافع مشكلات و برآوردنده حاجات بدون كمك خواستن از خداوند بشمارد.

[١]. لسان العرب، واژه وسل‌

[٢]. شيعه پاسخ مى‌گويد اثر آيت اللَّه العظمى مكارم شيرازى، ص ٢٣٣- ٢٣٤