آفتاب ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٨ - ٢ اظهار محبّت خالصانه

ايمانشان چنان آن‌ها را بالا برده است كه اگر سال‌ها با تمام سرعت نيز بتازيم، به گَرد راهشان هم نمى رسيم.

خلاصه، رابطه ولايت فقط با درس خواندن درست نمى شود. درس را بايد خواند؛ چرا كه واجب، و كوتاهى كردن در آن حرام است؛ امّا همه اش با اين درس خواندن درست نمى شود. بكوشيم با اهل بيت(عليهم السلام) رابطه عملى پيدا كنيم. براى محبّت اهل بيت(عليهم السلام) انفاق كنيم؛ هر چقدر كه برايمان ميسّر است؛ براى مثال اگر صد تومان پول دارى، امشب بگو مى‌خواهم اين صد تومان را به عشق امام زمانم به دوستان فقير او بدهم. به كسى هم نگو. كسى هم نفهمد. بگو اگر خدا به سبب اين، مرا به جهنّم هم ببرد، به عشق و محبّت مولايم اين كار را مى‌كنم. اثر اين، از هزار سال عبادت براى تو بيش‌تر است. براى اين كه در آن عبادت‌ها اميد ثواب وجود دارد. تو بگو اين كار را به عشق امام زمان(عليه السلام) انجام مى‌دهم؛ چه ثواب داشته باشد و چه عقاب.

گاهى ميان افراد عادى، اين گونه آدم‌هاى عاشق پيدا مى‌شوند. آن وقت آن‌ها خيلى بر ما تقدّم دارند. بكوشيد مقدارى روحيه مروّت و عاشقى هم پيدا كنيد. ياد گرفتن اصطلاحات همه چيز نيست.

نكته مهمى كه ممكن است براى بسيارى از ما مورد غفلت باشد، اين است كه بسيارى از ما دعا و توسّل داريم؛ گريه و عزادارى داريم؛ مجالس سرور هم برقرار مى‌كنيم؛^[١] امّا آيا نيّتمان در اين اعمال، خالصانه براى خدا است؟ خالص كردن نيّت‌ها قدرى همّت و زحمت مى‌خواهد. بكوشيم اين خلوص را كسب كنيم. ارزش كار كوچكى كه خلوص داشته باشد، از هزاران كارى كه آرايه و پيرايه داشته باشد، بيش‌تر و بالاتر است. در حديث قدسى آمده است:

أَنَا خَيرُ شَريك وَ مَن أشركَ مَعِىَ شَريكاً فِى عَمَلِهِ فَهُوَ لِشريِكىِ دُونى لِأنّى لَا أقبَلُ إلاّ مَن خَلِصَ لِى؛^[٢]

من بهترين شريكم. هركس در كارى كه انجام مى‌دهد، شريكى براى من قرار