ما از تمام حوادثى كه برايتان اتّفاق مى‌افتد آگاهيم، و هيچ خبرى از اخبار شما بر ما پوشيده نيست.^[١] ما هرگز از سرپرستى و رسيدگى به امورتان كوتاهى نكرده و يادتان را از خاطر نبرده ايم و اگر جز اين بود، دردها و دشوارى‌ها از هر سو بر شما فرود مى‌آمد و دشمنان، شما را ريشه كن مى‌كردند؛ پس، از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد.^[٢]

اگر در اين باره بينديشيم، از دو جهت براى ما آموزنده خواهد بود: يكى اين كه فقط هنگام اضطرار سراغ خدا و اهل بيت(عليهم السلام) نرويم؛ چرا كه هميشه و در همه حال نيازمند خدا و اولياى خداييم و بسيارى از اوقات نيازمندى خويش را درك نمى كنيم. هنگامى كه خداوند، از راه‌هاى عادى نيازهاى ما را رفع مى‌كند، از نيازمندى و فقر خويش غافل مى‌شويم؛ امّا هرگاه مشكلى در اسباب عادى پيش بيايد، نياز خويش را در مى‌يابيم و احساس اضطرار مى‌كنيم غافل از اين كه اين نياز و اضطرار ما، حقيقتى هميشگى است؛ بنابراين، در همه حال، چه در حال رفاه و چه در حال شدّت، بايد به خدا و اولياى خدا توجّه داشته باشيم.

در حديثى آمده است: كسى كه خدا را فقط در حالات سختى و شدّت مى‌خواند، وقتى صدايش به دعا بلند مى‌شود، ملائكه مى‌گويند: ما صاحب اين دعا را نمى شناسيم؛ امّا كسى كه در همه حال به ياد خدا است، وقتى هنگام سختى خدا را مى‌خواند، ملائكه مى‌گويند: صدايش آشنا است. حال تفسير و تعبير اين بيان چيست، خدا مى‌داند؛ امّا آن چه ما از اين روايت مى‌فهميم، تشويق به اين است كه هميشه به ياد خدا باشيد تا هنگام سختى و گرفتارى نيز دعايتان زودتر مستجاب و گرفتاريتان زودتر حل شود.

[١] قال المهدي عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف: «فإِنّا نُحيطُ علماً بِأَنبَائكُم و لا يَعْزُبُ عنّا شيٌ من أَخْبَارِكُم». (علامه مجلسى، بحار الانوار، ج ٥٦، ص ١٧٤؛ طبرسى، الاحتجاج، ج ٢، ص ٤٩٥. كلمة الامام المهدى(عليه السلام)، ص ١٥٢) [٢] قال مولانا المهدي عليه الصلوة والسلام: «إِنَّا غيرُ مُهملينَ لِمُراعَاتِكُم وَ لاَ نَاسِينَ لِذِكرِكُم و لَولاَ ذَلِكَ اَنزَلَ بِكُمُ الدَّاءُ وَ اضطَلَمَكمُ الأَعدَاءُ فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلاَلُهُ و ظَاهِرُونَا». (علامه مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٣، ص ١٧٥)