يكى كتاب الصواعق المحرقه، نوشته ابن حجر هيثمى كه از بزرگان اهل تسنّن است. وى در اين كتاب، اعتقاد به صاحب الامر(عليه السلام) را امرى مشترك بين همه مسلمانان دانسته و روايات را در اين زمينه، بيش از حدّ تواتر معرّفى كرده است.^[١] يكى ديگر از بزرگان اهل تسنّن شبلنجى است كه كتاب نورالأبصار را نوشته. او در اين كتاب تصريح مى‌كند كه روايات درباره مهدى آخر الزّمان(عليه السلام)، فوق حدّ تواتر است.^[٢]

ابن ابى الحديد معتزلى، در شرح نهج البلاغه معتقد است كه درباره ظهور امام مهدى عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف اختلافى ميان مسلمانان وجود ندارد و تمام طوايف آن‌ها بر اين مطلب اتّفاق نظر دارند.^[٣]

بسيارى از عالمان اهل تسنّن، درباره وجود امام زمان(عليه السلام) و علايم ظهور حضرت، كتاب‌هاى فراوانى نوشته اند كه يكى از آن‌ها حافظ گنجى شافعى و ديگرى مولانا متّقى هندى است . كتاب البيان في اخبار صاحب الزمان را حافظ گنجى شافعى از حافظان قرآن و بزرگان اهل تسنّن نوشته كه و در حدود قرن هفتم هجرى مى‌زيسته است.^[٤]از ديگر بزرگان اهل تسنّن كه در قرن دهم هجرى و در كشور هندوستان مى‌زيسته، مولا متّقى هندى، صاحبِ كتابِ البرهان على علامات مهدى آخرالزّمان است.^[٥]

[١] ر.ك: ابن حجر هيثمى، الصواعق المحرقه فى الردّ على أهل البدع و الزندقه، فصل ١، باب ١١، ص ١٦٢ـ١٦٧. وى در اين كتاب از اعتقاد مسلمانان به ظهور امام مهدى(عليه السلام) دفاع و به تواترِ روايات در اين باره تصريح كرده است. [٢] ر.ك: مؤمن بن حسن بن مؤمن شبلنجى، نورالأبصار فى مناقب آل النبى الأطهار، ص ١٨٧ـ١٨٩. شبلنجى، ضمن تصريح به تواتر احاديث المهدى، تأكيد فراوانى دارد كه امام مهدى(عليه السلام) از خاندان رسول و اهل بيت(عليهم السلام) است. [٣] وى مى‌نويسد: «... مهدى(عليه السلام) كه در آخر الزّمان ظهور مى‌كند، بنا بر عقيده بيشتر محدّثان، از فرزندان فاطمه(عليها السلام) است. اصحاب ما، معتزله نيز به اين حقيقت اعتراف دارند و بزرگان ما نيز در كتاب‌هايشان به آن تصريح كرده اند با اين تفاوت كه معتقدند: آن حضرت هنوز خلق نشده است و در آخرالزّمان خلق خواهد شد». (ابن ابى الحديد معتزلى، شرح نهج البلاغه، ج ١، باب ١٦، ص ٢٨١) [٤] ابو عبداللّه گنجى شافعى (م ٦٥٨ ق) در اين كتاب احاديثى را درباره امام مهدى(عليه السلام) بررسى كرده و آن‌ها را صحيح و حسن دانسته است. [٥] علاءالدين على بن حسام الدين، معروف به متّقى الهندى (م ٩٧٥ ق ـ)، صاحب كتابِ معروف كنزالعمّال است. وى در كتاب البرهان على علامات مهدى آخرالزّمان با شيوه‌اى برهانى و استدلالى از عقيده مهدويت دفاع كرده است و با استناد به فتاواى بزرگان مذاهبِ اربعه (شافعى، حنفى، مالكى، حنبلى)، منكرانِ اعتقاد به ظهور مهدى(عليه السلام) را در صورتى كه به حق باز نگردند، واجب القتل و مهدور الدّم دانسته است.( ر.ك: متّقى الهندى، البرهان على علامات مهدى آخرالزّمان، ص ١٧٨ـ١٨٣)