آفتاب ولايت
(١)
پيشگفتار
١١ ص
(٢)
منشور محبّت و معرفت
١٥ ص
(٣)
رابطه محبّت و معرفت
١٧ ص
(٤)
راه وصول به اوج محبّت و معرفت
٢٣ ص
(٥)
1 پالايش محبّت و معرفت
٢٣ ص
(٦)
منشور محبّت و معرفت
٢٧ ص
(٧)
زيانكارترين مردم
٣٠ ص
(٨)
فضيلت شبِ نيمه شعبان
٣٣ ص
(٩)
منشور محبّت و معرفت
٣٥ ص
(١٠)
قدرت هاى شيطانى و راه شناخت آن
٤٠ ص
(١١)
1 ظاهر ساختن آثار محبّت در عمل (صدقه، دعا و )
٤٤ ص
(١٢)
2 احترام به آثار منسوب به حضرت
٤٥ ص
(١٣)
احترام به لباس روحانيان
٤٥ ص
(١٤)
احترام به روايات و كتاب هاى روايى
٤٧ ص
(١٥)
منشور محبّت و معرفت
٥١ ص
(١٦)
1 مقام تبيين و تفسير قرآن
٥٣ ص
(١٧)
2 مقام ولايت و حاكميت
٥٤ ص
(١٨)
3 مقام قضا
٥٨ ص
(١٩)
4 مقام تزكيه و تربيت
٦٠ ص
(٢٠)
اسوه پذيرى، بهترين شيوه تربيتى
٦١ ص
(٢١)
حقيقت تقليد و اسوه پذيرى
٦٤ ص
(٢٢)
شبهه  انگيزى در پيروى از امامان و مراجع
٦٦ ص
(٢٣)
دليل پيروى از عالمان و مراجع در زمانه غيبت
٧٣ ص
(٢٤)
منشور محبّت و معرفت
٧٧ ص
(٢٥)
محبّت كافران و منافقان به پيشوايان باطل
٧٩ ص
(٢٦)
معبودهاى دروغين در آخرالزّمان
٨٠ ص
(٢٧)
محبّت مؤمنان به خدا و اولياى خدا
٨٣ ص
(٢٨)
بررسى روايتِ عزوبت و گوشه گيرى در آخرالزّمان
٨٥ ص
(٢٩)
معناى انتظار فرج در آخرالزّمان
٨٧ ص
(٣٠)
توطئه دشمنان براى تسلّط بر شيعيان
٨٩ ص
(٣١)
منظومه ولايت
٩٣ ص
(٣٢)
ضرورت تبيين عُقلايى ولايت
٩٥ ص
(٣٣)
فتنه پذيرى ايمان در آخرالزّمان
٩٧ ص
(٣٤)
ابعاد گسترده ولايت
٩٨ ص
(٣٥)
مراتب ولايت
٩٩ ص
(٣٦)
آثار ولايت
١٠٠ ص
(٣٧)
1 رضايت به تدبير الاهى
١٠٠ ص
(٣٨)
2 رهيدگى از هر حزن و هراس
١٠١ ص
(٣٩)
رابطه محبّت با ولايت
١٠٣ ص
(٤٠)
فضيلت تبرّا و تولاّى خالصانه
١٠٤ ص
(٤١)
1 تقويت رابطه عارفانه
١٠٦ ص
(٤٢)
قلب امام زمان، تجلّى گاه خواست خدا
١٠٦ ص
(٤٣)
2 اظهار محبّت خالصانه
١٠٧ ص
(٤٤)
3 برقرارى رابطه عاشقانه
١٠٩ ص
(٤٥)
منظومه ولايت
١١٣ ص
(٤٦)
جمكران، جذبه گاه ولايت
١١٥ ص
(٤٧)
سفارش به جوانان و نوجوانان ولايى
١١٦ ص
(٤٨)
2 فراهم آمدنِ زمينه پذيرشِ حق در جهان
١٢٢ ص
(٤٩)
وظيفه ما در دوران غيبت
١٢٧ ص
(٥٠)
1 حفظِ نظام اسلامى با تمام توان
١٢٧ ص
(٥١)
منظومه ولايت 3
١٣١ ص
(٥٢)
منظومه ولايتِ
١٤٩ ص
(٥٣)
شرط رسيدن به ولايت خاصّ امام زمان
١٥٢ ص
(٥٤)
بهره جويى از شادابى جوانى
١٥٣ ص
(٥٥)
وظيفه جوانان در برابر فتنه هاى آخرالزّمان
١٥٦ ص
(٥٦)
مهدى باورى و آثار آن
١٦١ ص
(٥٧)
مهدى باورى از ديدگاه اهل تسنّن
١٦٣ ص
(٥٨)
مهدى باورى در فرهنگ تشيّع
١٦٥ ص
(٥٩)
تأثير مهدى باورى در زندگى فردى و اجتماعى
١٦٦ ص
(٦٠)
آثار تربيتىِ اين اعتقاد
١٦٨ ص
(٦١)
راهكار وصول به شيعه بودن واقعى
١٧١ ص
(٦٢)
2 لزوم توجّه به تمام دستورهاى دين
١٧٢ ص
(٦٣)
1 قدرت والاى روحى
١٧٨ ص
(٦٤)
2 بردبارى
١٧٨ ص
(٦٥)
3 طلب آمرزش، استقامت و يارى
١٧٩ ص
(٦٦)
4 رابطه عاشقانه با پروردگار
١٨٠ ص
(٦٧)
5 فروتنى در برابر مؤمنان و گردن فرازى در مقابل كافران
١٨١ ص
(٦٨)
6 نهراسيدن از سرزنش ها
١٨٢ ص
(٦٩)
ملاك يارى رسانى الاهى
١٨٣ ص
(٧٠)
فرجام پيروى نكردن از رهبران الاهى
١٨٦ ص
(٧١)
احساس ايمنى از مكر الاهى و خطرهاى آن
١٨٧ ص
(٧٢)
وظيفه ما در آخرالزّمان
١٨٩ ص
(٧٣)
بازگشت جهان به سوى معنويت
١٩٠ ص
(٧٤)
فلسفه غيبت
١٩٣ ص
(٧٥)
پيش فرض هاى مسأله غيبت
١٩٥ ص
(٧٦)
هدف از آفرينش
١٩٨ ص
(٧٧)
تعداد امامان و حكمت آن
٢٠٣ ص
(٧٨)
روگردانى بشر از همه مكتب ها و آمادگى براى پذيرش حكومت حق
٢٠٥ ص
(٧٩)
وظيفه شيعيان در دورانِ غيبت
٢٠٧ ص
(٨٠)
1 پرهيزگارى و پيشوايى پرهيزگاران
٢٠٩ ص
(٨١)
نمونه اى از ولايت اولياى خدا
٢٠٩ ص
(٨٢)
2 جهاد همه جانبه فرهنگى
٢١٢ ص
(٨٣)
3 دستگيرى از نسل جوان
٢١٣ ص
(٨٤)
4 تجهيز به سلاح علم و حكمت
٢١٤ ص
(٨٥)
وظيفه شيعيان در مقابله با دشمنان
٢١٦ ص
(٨٦)
1 دورى از فتنه ها و شبهه هاى كفرآميز
٢١٦ ص
(٨٧)
2 اعلان بيزارى و دشمنى
٢١٨ ص
(٨٨)
3 سازش ناپذيرى
٢٢٠ ص
(٨٩)
4 ايمان به قدرت و يارى الاهى
٢٢٠ ص
(٩٠)
1 روح خودسرى و هواپرستى مردمان
٢٢٥ ص
(٩١)
2 به خطر افتادن مقام قدرتمندان و ثروتمندان
٢٢٨ ص
(٩٢)
3 ظهور گرايش هاى مادّى در پيروان
٢٢٩ ص
(٩٣)
4 دين فروشى دانشمندان
٢٣٠ ص
(٩٤)
1 روحانى ستيزى
٢٣٢ ص
(٩٥)
2 قرائت هاى گوناگون از دين
٢٣٤ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص

آفتاب ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٣ - مهدى باورى از ديدگاه اهل تسنّن

  

مهدى‌باورى از ديدگاه اهل تسنّن

اعتقاد به وجودِ مهدى صلوات الله و سلامه عليه، از اعتقادهاى مشترك بين تمام فرقه‌هاى اسلام، اعمّ از شيعه و سنّى، است. ما درباره پاره‌اى از مسائل امامت با برادران اهل تسنّن اختلاف‌هايى داريم؛ ولى درباره اعتقاد به وجود مهدى(عليه السلام) بسيار كم است. جالب است بدانيد كه بسيارى از عالمان اهل تسنّن درباره وجود حضرت مهدى(عليه السلام) كتاب نوشته و خود اعتراف كرده اند كه روايات پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) درباره حضرت متواتر است؛ حتّى بعضى از عالمان اهل تسنّن ادّعا كرده اند كه روايات ما درباره حضرت مهدى(عليه السلام) بالاتر از حدّ تواتر است؛ به گونه‌اى كه هيچ جاى شكّ و شبهه‌اى در صدور اين روايات از پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) باقى نمى ماند.[١] درباره ويژگى‌هاى شخصى حضرت، ميان اهل سنّت، كم و بيش اختلاف‌هايى وجود دارد. بعضى از ايشان اجمالا معتقدند كه در آخرالزّمان، شخصى به نام مهدى(عليه السلام)، از خاندان پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) ظهور مى‌كند؛ امّا اين مطلب را كه حضرت از كدام پدر و مادر و در چه زمانى متولّد مى‌شود، ذكر نمى كنند يا به آن معتقد نيستند. ميان اهل تسنّن هستند كسانى كه درباره حضرت مهدى(عليه السلام)اعتقادى همچون اعتقاد ما شيعيان دارند؛ يعنى اعتقاد دارند كه مهدى موعود(عليه السلام) يازدهمين فرزند از خاندان على ابن ابى طالب و فاطمه زهرا(عليهما السلام) است.

بين عالمان اهل تسنّن، كسانى تصريح كرده اند كه حضرت مهدى(عليه السلام) حيات دارد و افرادى نيز به حضور وى شرفياب شده اند. حتّى نام برخى از بزرگان خودشان را در زمره كسانى ذكر كرده اند كه زمان غيبت، به حضور حضرت ولى عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف نايل آمده اند. در كتاب‌هاى فراوانى از اهل تسنّن، نام كسانى برده شده است كه ادّعا كرده اند به خدمت حضرت شرفياب شده اند.

 


[١] ر.ك: سيدثامر،‌هاشم العميدى، در انتظار ققنوس (كاوشى در قلمرو موعودشناسى و مهدى باورى)، ص ٧٦ (تصريح دانشمندان به تواتر احاديث المهدى).