آفتاب ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٢٧ - ١ روح خودسرى و هواپرستى مردمان

امروز شبهه‌هايى مطرح مى‌شود مبنى بر اين كه قرآن، كلام خدا نيست و پيامبر(صلى الله عليه وآله) صرفاً حالت خويش را هنگام دريافت وحى گزارش كرده است. وحى، حالت بى زبانى است؛ حالت روحى روانى خاصّ است كه هر آدمى مى‌تواند بيابد. در وحى، هيچ مفهوم و لفظى دخيل نيست و فقط پيامبر طبق سابقه‌هاى ذهنى خويش، حالتى را كه برايش در حالت وحى پيدا مى‌شود، به اين صورت بيان مى‌كند؛ پس، اين كلام خدا نيست و كلام پيامبر است و چون كلام پيامبر است، در آن خطا راه دارد. به فرض كه ثابت بشود آيات قرآن، كلام خدا است، باز هم آن‌ها راه ديگرى دارند. استاد دانشگاهى در دانشكده الاهيات گفته است: از كجا معلوم كه خدا راست مى‌گويد؟! شايد خدا دروغ گفته است! خوب و بد و راستى و ناراستى اعتبارى است. مگر شما نمى گوييد دروغ مصلحت‌آميز خوب است؟ خوب شايد مصلحتى در كار بوده است تا خدا نيز دروغ بگويد!

سيرِ تسويلات و شبهه آفرينى‌هاى شيطانى، ابتدا از تشكيك در فتواى مجتهد و شبهه در صحّت تقليد آغاز مى‌شود و به شبهه انگيزى در راستگويى خداوند پايان مى‌پذيرد. در هر مرحله‌اى كه شكست بخورند، يك مرحله عقب نشينى مى‌كنند. اين كارى است كه شيطان پيشِ پاى اولياى خودش گذاشته است. كسى كه ولايت شيطان را بپذيرد، مهارش را به شيطان مى‌سپارد تا هرجا كه مى‌خواهد، او را بكشد. عاقبت او نيز كفر و اسفل السافلينِ دركاتِ جهنّم است:

إِنَّ اللّهَ جامِعُ الْمُنافِقِينَ وَ الْكافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعاً؛^[١] خداوند تمام كافران و منافقان را در جهنّم جاى مى‌دهد.

إِنَّ الْمُنافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النّارِ؛^[٢] منافقان در پايين ترين و پست ترين درجات آتشند.

گويا امروز طرحى در كار است كه دين مردم را بگيرند و هيچ شكّى نداريم كه استاد همه آن‌ها يكى، و آن ابليس است كه كارگزاران متعدّدى را براى كار خويش استخدام