آفتاب ولايت - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١١ - ٣ برقرارى رابطه عاشقانه

عزيزان من! عبادت‌هاى عاشقانه را فراموش نكنيد. اگر هنوز عاشقانه عبادت كردن را ياد نگرفته ايم، ياد بگيريم. گاهى انسان نماز شب مى‌خواند تا روزى اش فراوان شود. چنين عبادتى خيلى نازل، و چنين همتى خيلى پست است ؛ گرچه در مقايسه با كسى كه نماز شب نمى خواند، خيلى خوب است. گاهى انسان از ياد معشوقش، به خواب نمى رود. چگونه ممكن است آدمى كسى را دوست داشته باشد و به يادش نباشد. عبادتى ارزش والا مى‌يابد كه از روى عشق و محبّت پروردگار صورت پذيرد. امام على(عليه السلام) مى‌فرمايد:

مَا عَبدتُكَ خَوفاً مِن نَارِكَ وَ لاَ طَمَعاً فى جَنَّتِكَ وَ لكِن وَجَدتُكَ أَهلا لِلعِبادَةِ فَعَبَدتُكَ.^[١]

تو را از روى ترس از آتش و براى بهشت نمى پرستم؛ بلكه تو را مى‌پرستم؛ چون پرستيدنى هستى و فقط تو سزاوار پرستشى.

من تو را نپرستم، چه كنم؟! حضرت در جاى ديگر مى‌فرمايد:

و لكنّى أعبدهُ حبّاً له؛^[٢]

تو را بندگى مى‌كنم؛ چون دوست داشتنى هستى.

عبادت عاشقانه مى‌تواند انسان را خيلى سريع بالا ببرد.

ادّعاى عبادت عاشقانه آسان، امّا عملش مشكل است. براى پيشرفت در اين مسير، بايد دست كم در هر شبانه روز، يك عمل عبادىِ خالصانه را تمرين كنيم بدين صورت كه نيّت كنيم اگر خداوند در ازاى اين عبادت، هيچ مزدى هم به من ندهد، اين عبادت را انجام مى‌دهم؛ چون او دوست دارد، و اگر همّت كسى بالاتر باشد، مى‌گويد: اگر خدا بخواهد به سبب اين عبادت مرا به جهنّم نيز ببرد، آن را انجام مى‌دهم؛ چون مى‌دانم او انجام اين عمل را دوست دارد؛ البتّه هرگز چنين نيست؛ زيرا خداوند به هر چيزى كه دوست بدارد، پاداش مى‌دهد. از عرصه محبّت پروردگار، طمع‌ها چنان بايد بيرون برود كه فقط دوستى و محبّت خداوند حاكم باشد. بكوشيم بر يك كار عبادى كوچك، همچون خواندن دو ركعت نافله يا قرائت يك صفحه قرآن، به طور روزانه مداومت كنيم يا در جهت