از اين دشمنى ها چه بهره اى نصيبشان مى‌شد؟ راه دور نرويم؛ هنوز در بين ما پيرمردها و پيرزن هايى هستند كه آغاز سلطنت آن نابكار را به ياد دارند كه عزادارى را ممنوع كرده بود. وعاظ حق نداشتند لباس روحانيت بپوشند. اجازه نمى‌دادند از جايى صداى مرثيه خوانى بلند شود و مجلسى به نام امام حسين(عليه السلام) تشكيل شود. بنده چهار ـ پنج ساله بودم و يادم هست كه شب از روضه خوان دعوت مى‌كردند، كت و شلوار مى‌پوشيد، مى‌آمد داخل دالان منزل لباس خود را عوض مى‌كرد، عمامه مى‌گذاشت و مى‌آمد در زيرزمين خانه و آرام روضه مى‌خواند كه مبادا صداى روضه اش به كوچه برسد و مأموران دولتى او را تعقيب كنند. اين چيزى است كه خودم به خاطر دارم.

مگر نام سيدالشهداء(عليه السلام) چه مشكلى براى حكومت پهلوى داشت؟ چرا اين قدر دشمنى مى‌كنند؟ چرا امروز هم به صورت مدرن با نام سيدالشهداء(عليه السلام) دشمنى مى‌كنند؟ اين ها كه به اصطلاحِ خودشان، خود را روشنفكر دينى مى‌دانند و بهتر است بگوييم بى دينان تاريك فكر! چون نه از دين بهره اى دارند و نه از فكر روشن اثرى، اين دشمنى كه اين ها با نام حسين(عليه السلام) مى‌كنند چه دشمنى است؟ چه اصرارى دارند بر اين كه شهادت امام حسين(عليه السلام) قضيه اى عادى و يا عكس العملى در برابر خشونت پيغمبر(صلى الله عليه وآله)بوده است؟! مى‌گويند پيغمبر(صلى الله عليه وآله) در جنگ بدر با بنى اميه خشونت كرد، در اين جا هم بنى اميه آتش جنگ را برافروختند و پسر پيامبر(صلى الله عليه وآله) و يارانش را كشتند. اين هم نتيجه آن خشونت بود!١ بالأخره در جنگ، نان و حلوا پخش نمى‌كنند. در جنگ بدر، هم از مسلمان ها و هم از كفار كشته شدند؛ ولى از كفار بيش تر كشته شدند و خدا مسلمان ها را پيروز كرد. مى‌گويند چون در جنگ بدر پيغمبر(صلى الله عليه وآله) با بنى اميه با خشونت برخورد كرد، فرزندان بنى اميه هم با اولاد او همان كار را كردند. اين يك امر طبيعى و عكس العمل زندگى بوده است. پيغمبر(صلى الله عليه وآله) مى‌بايست آن ها را نمى‌كشت تا بچه هايشان هم بچه هاى او را نكشند! اين چيز مهمى نيست! به اصطلاح اين روشنفكران كسانى كه مى‌خواهند از عاشورا درس بگيرند بايد اين گونه درس بگيرند كه در برابر هيچ كس خشونت در پيش نگيرند تا با بچه هايشان خشونت نشود. آن ها مى‌گويند بايد از عاشورا اين گونه درس گرفت. در نظر اين افراد بايد جهاد، دفاع و امر به معروف و نهى از منكر تعطيل شود تا كسى به ديگرى كار نداشته باشد. يعنى خدا كه دستور داد «قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُم اللّهُ بِاَيْديكُم وَ يُخْزِهِم وَ يَنْصُرْكُم

[١] ر.ك: گنجى، اكبر، «خون به خون شستن آمد محال»، صبح امروز، ٢٣/٢/١٣٧٨، ص ٦.