شیخ صدوق در پایان روایت با «الحدیث طویل»، به تقطیع انجام شده، اشاره کرده است. متن کامل این حدیث در بحارالانوار به نقل از کتاب سلوة الحزین معروف به «دعوات راوندی» آمده است.[٢٦٥]

شیخ طوسی یکی دیگر از بزرگان این دوره در کتاب‌هایش به مناسبت‌های مختلف به بحث تقطیع پرداخته است. ایشان در الاستبصار[٢٦٦] حکم جواز تقطیع را بیان کرده و در الامالی[٢٦٧] موردی از تقطیع نادرست را معرفی می‌کند و در کتاب العدة،[٢٦٨] نمونه‌هایی از روایات تقطیع‌شده در کتب اهل سنت را می‌آورد.

شیخ مفید نیز از دیگر عالمان بزرگ این دوره است؛ اما در کتاب‌های ایشان تقطیع قابل ملاحظه‌ای مشاهده نمی‌شود و منابع دیگر نیز موارد معدودی از تقطیع در حدیث داشته‌اند.[٢٦٩] جدولِ ذیل موارد تقطیع در قرن چهارم و پنجم را نشان می‌دهد.

[٢٦٥]. ر.ک: بحارالانوار، ج ٤٩، ص ٧٢.

[٢٦٦]. ر.ک: ج ١، ص ٤٢٨.

[٢٦٧]. ر.ک: ص ٢٤٩.

[٢٦٨]. ر.ک: ج‌١، ص ٩٤.

[٢٦٩]. رک: شواهد التنزیل، ج،١ ص ٤٣٢ و نوادر المعجزات، ص ٢٤٢.