برخی گفته‌اند که «علی بن مهزیار» زمان غیبت را درک کرده است؛ اما چنین چیزی ثابت نیست و داستان تشرف ابن‌مهزیار به خدمت امام عصر(ع) مربوط به «علی بن ابراهیم بن مهزیار» است.[١٢١]

به‌نظر می‌رسد، ایشان پیش از امام هادی(ع) از دنیا رفته است؛ ازاین‌رو در اَسناد وی[١٢٢] درباره شهادت امام هادی(ع) (٢٥٤ق)[١٢٣] سخنی دیده نمی‌شود. دیگر اینکه با توجه به مقام وی نزد اهل‌بیت؟عهم؟،[١٢٤] اگر پس از امام هادی(ع) زنده ‌بود، به‌طور عادی باید روایتی از امام حسن عسکری(ع) روایت نقل می‌کرد؛ بنابراین وفات «علی بن مهزیار» از محرم ٢٢٩ق[١٢٥] تا پیش از شهادت امام هادی(ع) در سال ٢٥٤ق است.

در جلالت و بزرگی او همین بس که امام جواد(ع) در چند توقیع، وی را ستوده است.[١٢٦] نجاشی او را دارای باوری درست و ثقه دانسته وگفته، در روایتش طعنی نیست.[١٢٧] طوسی او را با این سه ویژگی مدح کرده است: ثقه، جلیل‌القدر، واسع الروایة.[١٢٨]

از وی آثار بسیاری گزارش شده است. برقی کتاب‌های او را از «حسین بن سعید» می‌داند و می‌گوید: «ابن‌مهزیار»، بر سه‌کتاب وضو، صلاة و حج چند برابر و بر سایر کتاب‌ها، اندکی افزوده است.[١٢٩] علاوه بر این، «علی بن مهزیار» کتاب‌هایی هم جداگانه تصنیف کرد. نجاشی عنوان‌های آن‌ها را چنین نام برده است:

[١٢١]. همان.

[١٢٢]. این اسناد در همین مقاله بررسی خواهند شد.

[١٢٣]. الارشاد، ج ٢، ص ٢٩٧.

[١٢٤]. فهرست مصنفی الشیعه، ص ٢٥٣

[١٢٥]. بر اساس گزارش نجاشی، ابن اخی‌رواد محرم ٢٢٩ از علی بن مهزیار حدیث شنیده است. فهرست مصنفی الشیعه، ص١٤٥.

[١٢٦]. اختیار معرفة الرجال، ص ٥٥٠-٥٥١.

[١٢٧]. فهرست مصنفی الشیعه، ص ٢٥٣.

[١٢٨]. فهرست کتب الشیعه، ص ٢٦٥.

[١٢٩]. همان.