حقيقت آن گونه كه هست - الهادي، جعفر؛ مترجم محمد مهدي رضايي - الصفحة ٥٣
(وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى)[١] «به زودى پروردگارت چيزى به تو عطا مىكند كه خشنود شوى».
آن چيز، مقام شفاعت است. چگونه مىتوان پذيرفت كه خداوند مقام شفاعت را به پيامبرش عطا كند و او را وسيله حاجت خواهى نيازمندان قرار دهد، آنگاه مردم را از شفاعت خواستن از آن حضرت منع نمايد و يا پيامبر را از استفاده ازآن مقام محروم سازد؟
خداى تعالى از فرزندان يعقوب حكايت مىكند كه وقتى آنان از پدر خود دستگيرى خواستند و به او گفتند:
قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ)[٢] «اى پدر! براى گناهان ما آمرزش بخواه؛ چون ما خطاكار بودهايم».
آن پيامبر كريم و معصوم نه تنها بر آنها خُرده نگرفت، بلكه فرمود:
(سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي)[٣] «به زودى برايتان آمرزش مىطلبم».
هيچ كس نمىتواند كه ادعا كند كه پيامبر و امامان عليهم السلام مردگانى
[١] . ضحى( ٩٣)، آيه ٥.
[٢] . يوسف( ١٢)، آيه ٩٧.
[٣] . يوسف( ١٢)، آيه ٩٨.