اما وقتی مطبوعاتی پیدا می‌شوند که همه همتشان تشویش افکار عمومی و ایجاد بدبینی مردم به نظام است و ١٠ تا ١٥ روزنامه گویا از یک مرکز هدایت می‌شوند، تیترهایی می‌زنند که هر کس نگاه می‌کند، فکر می‌کند همه چیز در کشور از دست رفته! امید را در جوانان می‌میرانند، روح اعتماد به مسئولین را در مردم ضعیف می‌کنند، نهادهای رسمی را تضعیف می‌کنند، مدل این‌ها کیست؟ مطبوعات غربی هم این گونه نیستند، این یک شارلاتانیزم مطبوعاتی است... در هر حادثه‌ای جو تهمت فضا را پر می‌کند، تروری اتفاق می‌افتد، هنوز هیچ اطلاعی در دست نیست، هنوز از این که این حادثه را چه کسی انجام داده، هیچ کسی سر نخی نداشته، اما می‌بینید که در روزنامه تیتر می‌زنند، سپاه را متهم می‌کنند، بسیج را متهم می‌کنند، روحانیت را متهم می‌کنند، هدف از این کارها چیست؟ چرا با بسیج این قدر بد هستند؟در بسیاری از این مطبوعات آدم‌های خوبی مشغول به کار هستند، چه آنها که قلم می‌زنند و چه آنها که اداره می‌کند، اما در لا به لای همین ها، من ردپای عبدالله ابن اُبی‌ها را می‌بینم، یأس پراکنی‌ها و ناامید کردن را می‌بینم. عناصر مرید دشمن را چهره سازی می‌کنند و عناصر دلسوز و مؤمن و مخلص را سعی می‌کنند از نظرها بیندازند. البته این کارها به جایی نمی‌رسد. من مایل نبودم با این حرارت و تفصیل درباره برخی مطبوعات، حرف بزنم اما ناگزیر شدم، با مسئولین صحبت کردم، رئیس جمهور محترم هم مثل من ناراحت است، شنیدم ایشان برخی را جمع کردند و نصیحت کردند، نمی‌دانم کار با نصیحت پیش می‌رود.[١]

[١]١. ١/٢/٧٩