طول ١٤ سانتيمتر، عرض ٧، عدّه اوراق ١١٨ (شماره ثبت ٤١٤٢).» اين نسخه را مرحوم عبرت نائينى بخطّ نستعليق خوش و بدستور علّامه على اكبر دهخدا مؤلّف «لغت‌نامه» نوشته است. جزء اوّل (كه مورد بحث) است) از صفحه ١ تا صفحه ٩٥ و جزء دوّم از صفحه ٩٦ ببعد را اشغال كرده است.

چون جزء دوّم اين نسخه شامل ترجمه الهيّات و طبيعيّات از كتاب اشارات شيخ است، نويسنده فهرست كتابخانه مجلس گمان برده كه جزء اوّل نيز ترجمه منطق اشارات است. از تطبيق اين نسخه با نسخه‌هاى استانبول [١] آشكار ميگردد كه رساله منطق مزبور ربطى بمنطق اشارات ندارد و در انتساب آن بانورى نيز مجوّزى نيست. در ظهر نسخه اياصوفيّه كه بخطّ نستعليق خوانا نوشته شده و گمان نمى‌رود جديدتر از قرن نهم كتابت شده باشد، چنين ثبت شده: «هذا كتاب دانش نامه علائى من تأليف الشّيخ الرّئيس ابى على سينا رحمه اللّه رحمة واسعة.» امّا اين رساله منطق جز منطقى است كه در نسخه‌هاى مشهور «دانشنامه علائى» ابن سينا آمده. اينك بخشهايى را از رساله مورد بحث از روى نسخه اياصوفيّه [٢] در متن و اختلافات را طبق نسخه مجلس شوراى ملّى در حاشيه نقل ميكنيم و معادل آنها را هم از بخش منطق دانشنامه علائى ابن سينا براى مقايسه ثبت مينمائيم [٣].

(١- ٢) كه آقاى دكتر مهدوى عكس‌بردارى كرده‌اند.

[٣] در يك مورد كه نسخه مجلس اصح بود بر خلاف اين ترتيب عمل كرده‌ايم.