«سپاس خدائى را [١] كه هستى همه حقايق ازوست و درود بر پيغامبر او محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه كه همه سعادتهاء خلق در متابعت اوست [٢]، [٣] بدان كه رستگارى مردم در شناخت خداى تعالى است و شناخت آفريدهاء او در [٤] نيكوكارى و پرهيزكارى و هيچ چيز مردم را بهتر از رستگارى [٥] نيست.» و دانشنامه علائى ابن سينا اين چنين شروع ميشود:

«سپاس و ستايش مر خداوند آفريدگار بخشاينده خرد را، و درود بر پيامبر برگزيده وى محمّد مصطفى و بر اهل بيت و ياران وى. فرمان بزرگ خداوند ما، ملك عادل مؤيّد منصور ... آمد بمن بنده ... كه بايد كه مر خادمان مجلس وى را كتابى تصنيف كنم [٦].» در رساله مورد بحث پس از عبارتى كه در فوق نقل شد و در مدخل منطق چنين آمده:

«و رسيدن بدانش است و بكردار نيك و بى‌دانش بكردار نيك هم تواند رسيدن [٧]، كه نيكى را بيشتر [٨] ببايد شناختن [٩]، آنگاه بجاى آوردن‌

[١] نسخه مجلس: مر خداى را.

[٢] نسخه مجلس: و درود بر پيغمبران و پاكان و گزيدگان او (بجاى: و درود بر پيغامبر او ... متابعت اوست).

[٣] نسخه مجلس:+ و اما بعد.

[٤] نسخه مجلس:+ دانستن حقيقت آفريدهاء او و در.

[٥] نسخه مجلس: از آلايش مقدمه طبيعت.

[٦] رك: دانشنامه. بخش منطق. مصحح آقاى مشكاة ص ١- ٢.

[٧] نسخه مجلس: نتوان رسيد.

[٨] نسخه مجلس:

پيشتر.

[٩] نسخه مجلس: شناخت.